Nesnelerin Hizmetçisi Olmak

Ben artık her gün evde de sanki bir davete gidiyormuş gibi temiz ve en güzel, rahat elbiselerimi giyinmeye çalışıyorum. Tabii ki zorunlu olmadıkça takım elbise ve kravat giymiyorum. Bunları hayatımda çok az giymişimdir, lise dönemimden sonra. Genellikle rahat ve spor tarzda giyinmeyi severim. Çünkü başkaları için değil, kendim için böyle yapıyorum. Başkaları beni görse ne olur, görmese ne olur? Önemli olan benim kendimi hijyenik ve rahat hissetmem. Çünkü nesnelerin hizmetçisi olmak belki de fark etmeden birçok insanın yaptığı bir şeydir.

Benim için önemli olan her gün duş almak, temiz olmak ve temiz çamaşırlar giyinmek. Böyle kendimi rahat hissediyorum. Bunlar en temel insani ihtiyaçlardır. Keşke dünyadaki herkes bu olanaklara sahip olsa.

Bunu daha önce yazdım mı, hatırlamıyorum, yıllar önce Almanya’da tanıştığım bir arkadaş anlatmıştı. Çocukken ona yeni bir pantolon alınmış, ama annesi, çocuk o pantolonu çok sevmesine rağmen, onun onu giymesine izin vermiyormuș. Bayramdan bayrama ya da çok özel bir günde giymesi için saklıyormuş. O gün bugün derken birkaç yıl geçmiş, çocuk o pantolonu bir daha hiç giyememiş. Çünkü birkaç yıl sonra o pantolon küçülmüş, artık onu kardeşine vermişler.

Dolayısıyla, orada elbise dolabımızdaki elbiselerin belki de çoğu sadece yılda birkaç kez giyilecek ve sonra belki de üstümüze olmayacaksa, bunun için neden özel günleri bekleyelim. Onları neden şu an kullanmayalım ? Nesneler bize hizmet etmek için var. Ben nesnelere hizmet etmeyeceğim.

Benim için önemli olan temiz bir vücut, hijyenik bir ortam, temiz elbiseler ve temiz bir zihin, vicdan, bundan ötesine ihtiyacım yok. Kimseye de kendimi göstermeye ihtiyacım yok artık. Nesnelerin hizmetçisi olmak bana göre değil.

Erol Anar

1 Ekim 2025 tarihinde ‘erolanar.online’da yayınlanan yazımın bir bölümü. “Kitlelerin zihinlerindeki kafesler ve komplocu zihinler” başlıklı yazımın bir bölümü.

Görsel:  Q. Hưng Phạm, Pexel.